![bellfore motive](https://www.bellfor.info/catalog/view/theme/default/assets/images/main-background/bellfor-motiv-w1920.jpg)
Een Wolfsklauw is een extra teen op de achterpoten van honden. Het wordt ook wel Hubertusklauw genoemd en heeft geen contact met de grond tijdens het lopen. Een Wolfsklauw heeft geen praktisch nut voor honden. In plaats daarvan brengt zijn aanwezigheid zelfs nadelen met zich mee, omdat honden er gemakkelijk mee kunnen struikelen en gewond raken.
In het volgende artikel zullen we uitleggen hoe de Wolfsklauw bij honden is opgebouwd, wanneer deze chirurgisch moet worden verwijderd en hoe je het beste verwondingen kunt voorkomen.
Terwijl honden over het algemeen vijf tenen op hun voorpoten hebben, hebben hun achterpoten normaal gesproken slechts vier tenen. De Wolfsklauw van honden is een extra vijfde teen op de achterpoot. Het is dus vergelijkbaar met de grote teen bij de mens.
In de meeste gevallen bevatten Wolfsklauwen van honden één of meer botten. Ze kunnen zowel gearticuleerd als niet-gearticuleerd zijn. Als dat laatste het geval is, bestaat de verbinding met de poot alleen uit bindweefsel. Dit maakt de Wolfsklauw zeer los en bijzonder gevoelig voor verwondingen.
Wolfsklauwen kunnen ook aan één of beide zijden voorkomen. In sommige gevallen kan zich bij honden ook een zesde teen vormen in de vorm van een tweede Wolfsklauw.
Omdat de Wolfsklauwen te hoog op de metatarsus van de hond zitten, hebben ze bij het rennen geen contact met de grond en slijten ze dus niet vanzelf.
De term Wolfsklauw is eigenlijk een beetje misleidend. Omdat wolven in principe geen Hubertusklauwen hebben. Het komt alleen voor bij huishonden, waarbij ook hier niet alle dieren getroffen worden.
Hoewel theoretisch alle honden een Wolfsklauw kunnen bezitten, komt het vooral voor bij grote hondenrassen.
Bij sommige honden is de Wolfsklauw ook verplicht in de officiële rasstandaard. Bijvoorbeeld de Beauceron en de Briard, die volgens FCI een dubbele Hubertusklauw moet hebben.
In Nederland is het in het algemeen verboden om lichaamsdelen van honden te amputeren om zuiver optische redenen. Dit geldt niet alleen voor het couperen van staart en oren, maar ook voor het verwijderen van Wolfsklauwen.
Het verbod geldt alleen als er gezondheidsredenen zijn. Zo kan bijvoorbeeld een Wolfsklauw van een hond worden verwijderd als gevolg van een verwonding, als deze over het algemeen een verhoogd risico op verwondingen voor de hond en zijn omgeving met zich meebrengt of als het dier als jachthond wordt gebruikt.
Het verwijderen van een Wolfsklauw moet worden uitgevoerd door een dierenarts. De dierenarts verdooft de hond en voert vervolgens de chirurgische ingreep uit. Hoe complex de amputatie van de Wolfsklauw bij de hond is, hangt vooral af van het feit of er een gearticuleerde verbinding is of dat de Hubertusklauw alleen met de rest van het vat verbonden is door bindweefsel.
Helaas is de Wolfsklauw niet alleen zonder praktisch nut voor honden. Het vormt ook een extra risico op letsel. Want het kan al snel gebeuren dat de viervoeter vast komt te zitten op een stuk hout of een hek tijdens het spelen of rondrennen met de klauw.
De Wolfsklauw van de hond kan afbreken of, in het ergste geval, zelfs volledig worden uitgerukt, wat natuurlijk extreem pijnlijk is en meestal gepaard gaat met hevige bloedingen.
Als uw hond zich verwondt aan zijn Wolfsklauw, moet u na een passende eerste behandeling een dierenarts bezoeken, zodat hij de wond goed kan behandelen en mogelijke gevolgen zoals een ontsteking of infectie kan voorkomen.
Om verwondingen aan de Wolfsklauw van uw hond te voorkomen, is het belangrijk dat u de klauw van uw viervoeter regelmatig inkort. Op deze manier zorgt u ervoor dat uw hond niet zo gemakkelijk wordt verwond bij het spelen.
Door de klauw in te korten, voorkomt u ook dat de Wolfsklauw van uw hond ingroeit. Want dit is ook extreem pijnlijk voor je viervoeter. Afhankelijk van de groeisnelheid moet u de klauwen van uw hond ongeveer elke zes tot acht weken trimmen.
Om de Wolfsklauw van uw hond te snijden, moet u een speciale klauwentang gebruiken en voorzichtig zijn om niet te veel te snijden, anders raakt u de bloedvaten en de zenuwen. Als u denkt dat u de procedure niet zelf kunt uitvoeren, kunt u de Wolfsklauw van uw hond ook laten inkorten bij de dierenarts.